Aktory wspieraja kampanie spoleczna „Jaki jest kon?”, kt ma na celu pomoc klaczom znajdujacym sie pod opieka Fundacji Zwiereca Polana. W Polsce bowiem 9 na 10 koni konczy sw?j zywot predwczesnie. Nie moga liczyc na spokojna starosc, tylko trafiaja do rezni. Jedna z nielicznych stajni, w ktj chorym zwieretom pozwala sie godnie prezyc ostatnie lata zycia, idzie wlasnie pod mlotek. Jedynym ratunkiem jest budowa nowego azylu.
Fundacja Zwiereca Polana od osmiu lat wykupuje z tak zwanych targ?w smierci konie preznaczone na rez i zapewnia im opieke oraz pomoc medyczna. Stajnia, w ktj mieszkaja podopieczni fundacji, ma jednak zostac sprzedana. Jej mieszkancami sa m.in. trzy klacze odratowane tuz przed trafieniem do ubojni: delikatna Popita, mloda Cecylia, kt doznala urazu zlamania peciny, a takze 13-letnia Iza – kon zimnokrwisty. Szczeg?lnie konie takie jak Iza hodowane sa na mieso, po to zyja i po to rodza zrebaki. Niekt z nich musza jeszcze ciezko pracowac. Takich przypadk?w jest o wiele wiecej, a fundacja walczy o wszystkie konie, kt tylko jest w stanie uratowac.
– To sa akcje, kt sprawiaja, ze zaczynamy empatyzowac, zaczynamy patrec na zwiereta nie jak na przedmioty, tylko na podmioty. Zwiereta bowiem tak samo jak my sa czule, wrazliwe, emocjonalne, budujace wiezi i cierpiace. I nie chodzi o uczlowieczenie zwierat, tylko uznanie, ze maja w sobie bardzo podobna przestren do czlowieka i ze my jako ludzie, jako istoty bardziej swiadome jestesmy za nie odpowiedzialni – m agencji Newseria Lifestyle Kataryna Warnke.
Aktorka wspomina, ze miala okazje poznac nature koni m.in. w szkole teatralnej, gdzie przygotowywano aktor?w do takich r?l jak w „Ogniem i mieczem”. Opanowanie jazdy konnej bylo wiec obowiazkiem, wtedy dla niej bardzo przyjemnym.
– Juz jako dziecko bylam zainteresowana jazda konna. Bylam na takich obozach i uczylam sie. Dzisiaj nie jezdze konno, poniewaz po pierwsze sie boje, a po drugie jest to dla mnie po prostu dziwaczna figura – czlowiek na koniu. wydaje mi sie to niepotrzebne. Chociaz uznaje to i widze, ze ta rodzaca sie wiez miedzy koniem a czlowiekiem jest bardzo piekna i jest bliska przyjazni, wiec to tez moze byc super, natomiast dla mnie jest to zbyt dziwne – m.
– Ludzie kojara konie ze zdjec, z film?w, ale nie maja z nimi kontaktu. Dla mnie zetkniecie sie z nimi to bylo cos niesamowitego, bo kon jest dla mnie wyjatkowy. Tam jest jakas olbrymia wrazliwosc, jak spojralem mu w oczy, to bylo niesamowite. Kon ma emocje schowane wewnetrnie, jak mu sie spojry w oczy, to po prostu plakac sie chce, mam wrazenie, ze tam jest wszystko. Glaskanie po pysku tez bylo niesamowite. W og?le takie spotkania ze zwieretami i obycie z nimi bardzo duzo robia i zmieniaja w glowach – tlumaczy Piotr Stramowski.
Kampania „Jaki jest kon?” ma na celu budowe azylu dla koni Fundacji Zwiereca Polana, ratujac je tym samym przed cierpieniem i okrutna smiercia. Gl?wna jej osia jest poruszajacy film, kt pokazuje, czym dla czlowieka sa konie: dzieciecymi mareniami o koniku na biegunach i kucyku pony, przyjaci?lmi i lekarami os?b z autyzmem, wojownikami tysiaca polskich walk, ale tez kawalkami bezdusznie traktowanego miesa trafiajacego do rezni.
– Filmiki reklamujace te akcje zwracaja uwage na miejsce konia w kinie i jaki ma ogromny, wspanialy wklad w kinematografie. Kon jest symbolem, u Andreja Wajdy pedzace konie i Daniel Olbrychski razem z nimi to chyba m?j ulubiony kadr. Konie sa symbolem wolnosci. My sobie bardzo czesto siebie wyobrazamy jako te pedzace na stepie konie, wolne od wszystkiego. W przypadku tej akcji wykorystujemy taka wizje i symbolike, ze kon jest symbolem zrucenia zobowiazan i wlasnie takiego porywu w przestren. I to jest bardzo piekne – m Kataryna Warnke.
Organizatory akcji zauwazaja, ze malo kto zdaje sobie sprawe z tego, ze w Polsce okolo 30 tys. koni rocznie, w tym takze zrebieta, konczy swoje zycie w spos okrutny, w cierpieniu.
– Nie mamy swiadomosci, co jemy. natwiej jest nam tego nie wiedziec, p?jsc i kupic wolowine czy konine, nie zastanawiac sie nad tym i ja zjesc. Moze warto zachecic ludzi do kontaktu z tymi zwieretami, zeby spojreli im w oczy i zobaczyli, co tam jest, i ze to nie jest po prostu mieso zapakowane w pojemnik, tylko to jest zywa istota. I to jest prerazajace, takie spotkanie, taka konfrontacja. Ja sam trenujac na silowni, podejrewam, ze zjadlem sporo kr?w w swoim zyciu, dlatego mialem olbrymia refleksje. I to na pewno bardzo zmienilo moje patrenie na jedzenie miesa – zaznacza Piotr Stramowski.
